donderdag 13 juli 2017

Mijn vierde ...




Toen de Nikon D300 met de bijbehorende zoomlenzen te zwaar werd voor langdurig gebruik moest ik op zoek naar een minder belastend alternatief. Dat werd de Olympus OM-D E-M5; een spiegelloze camera met verwisselbare lenzen, ook wel systeemcamera genoemd. Zestien megapixels en voor mijn type fotografie prima bruikbaar tot 1600 ISO. Nog belangrijker: een uitklapbaar LCD-scherm en stabilisatie in de camera. De E-M5 werd geleverd met een 24-100 mm (FFeq.) objectief; helaas niet zo lichtsterk, maar wel weer geschikt voor close-ups.
Bij mijn eerste Olympus, de OM-D E-1, had ik veel gebruik gemaakt van de 100 mm (FFeq.) macro-lens. Kennelijk past die brandpuntsafstand wel bij me. Voor de systeemcamera's bracht Olympus een lichtsterk en betaalbaar 90 mm (FFeq.) objectief uit. Dat werd dan ook snel aangeschaft en heeft gedurende lange tijd gefungeerd als mijn standaardobjectief voor de E-M5.
Met dit objectief kun je echter niet op korte afstand fotograferen, dus er moest op termijn ook nog een macrolens komen. En zo geschiedde: na een jaar werd het setje objectieven uitgebreid met een 120 mm (FFeq.) macro.
Over de Olympus E-M5 ben ik zeer tevreden; de minpuntjes zijn voor mij de priegelige knopjes en de soms wat moeizame scherpstelling op kleine details en bij weinig contrast.























































Geen opmerkingen:

Een reactie posten