dinsdag 11 juli 2017

Mijn tweede ...



Mijn tweede digitale camera kwam in 2005 en werd dus toch weer een spiegelreflex. Ik was inmiddels begonnen met fotograferen van zaalhandbal (Kwiek, Raalte) en de omstandigheden in de sporthal legden de beperkingen van  de Sony F828 bloot: te trage autofocus en ISO 200 was eigenlijk al niet bruikbaar door de grote hoeveelheid ruis.
De digitale spiegelreflexen waren al wat beter betaalbaar geworden en mijn keuze viel op de Olympus OM-D E-M1, nota bene met slechts 5 megapixels, maar wel met een sensor die vier maal zo groot was als die van de Sony. Nu was het mogelijk met een aanvaardbare beeldkwaliteit op 400 ISO te fotograferen. Ik kocht er twee lichtsterke lenzen bij: een 50 mm macro (FFeq. 100 mm) en een standaardzoom met een brandpunt van 28-108 mm (FFeq.). Later ook nog een telezoom 100-400mm FFeq.
De camera en de lenzen werden als oerdegelijk, stof- en spatwaterdicht aangeprezen. Deze eigenschappen waren erg goed voor mijn gemoedsrust, want twee van mijn analoge spiegelreflexen hadden de geest gegeven juist als gevolg van regen en sneeuw. En de beloften werden waargemaakt: camera en lenzen hebben alle mishandelingen, regenbuien en stofstormen zonder enige schade doorstaan. 
De beeldkwaliteit van de Olympus E-M1 was voorbeeldig, maar in de loop van de tijd raakte de camera  technisch achterhaald: de nieuwere camera's beschikten over meer pixels, uitgebreidere autofocusmogelijkheden en een hoger ISO-bereik. En niet onbelangrijk: het lcd-scherm was bij de nieuwere camera's veel groter en scherper. Tijd voor de volgende stap dus ...












Geen opmerkingen:

Een reactie posten